به نظرم اگر دو نامزد اصولگرایان مدام وعده‌های پوچ و واهی اقتصادی اعم از افزایش یارانه‌ها و پر کردن یخچال‌ها و الخ می‌دهند، رییس‌جمهور فعلی هم در عرصه‌ی فرهنگی چنین وعده‌هایی می‌دهد. می‌دانیم و می‌داند که خیلی چیزها دست دولت نیست و اگر مثلن تلگرام فیلتر نشده نه به خاطر ایستادگی دولت که به خاطر مردد بودن بطن حکومت بوده‌است که اگر به این نتیجه برسند که چیزی را ممنوع کنند از پدر رییس‌جمهور هم کاری ساخته نیست. (مثل تماس صوتی تلگرام که علی‌رغم مخالفت دولت فیلتر شد.) با این‌حال رییس‌جمهور، هوشمندانه از احساسات و هیجانات قشر جوان استفاده می‌کند و وعده‌های پوچ می‌دهد. بازی را خوب بلد است اما گاهی ناشیانه عمل می‌کند. مثلن‌ اینکه خیلی بی ربط حرف از لوله می‌زند و باز هم ( مثل دوره‌ی قبل که از واژه‌ی گازانبر استفاده کرد) از این حربه‌ی نخ‌نما شده‌ استفاده می‌کند. او خودش و جریان حامی‌اش را صدای کمی مخالفی می‌داند که در راس حکومت حضور دارد. او گاهی تند و گاهی در لفافه حرف‌هایی به ظاهر ممنوعه می‌زند تا خود را در میان قاطبه‌ی مردم ببیند. و البته تا حدود زیادی هم موفق می‌شود. اما با همه‌ی این‌ها تنها مزیتی که به دیگر رقبا دارد این است که سطح دغدغه‌ها را -ولو به شعار- بالاتر آورده. در دیدگاه او همه‌چیز در "شکم" خلاصه نمی‌شود. او از حقوق شهروندی و آزادی اندیشه می‌گوید. از جامعه‌ای آزاد که می‌تواند حرفش را بزند و نه تنها آزادی بیان دارد بلکه آزادی بعد از بیان هم دارد. حرف‌هایی که برای باقی نامزد‌های این دوره بیشتر شبیه شوخی‌ست. به همین خاطر هم مورد اقبال روشنفکران و هنرمندان است. این قشر اکثرا دغدغه‌ی اقتصادی ندارند و سطح خواسته‌هایشان کمی بالاتر است. آن‌ها دوست دارند در فضای بازتری به ابراز افکارشان بپردازند. روحانی می‌تواند زمینه‌ساز جامعه‌ای نو تر باشد. جامعه‌ای که پوست انداخته و خیلی از خط قرمزهای بیهوده‌ای که برای خود ترسیم کرده، جابه‌جا کند. 

من بین گزینه‌های موجود به روحانی رای می‌دهم. با وجود تمام انتقادهایی که به او دارم و مطمئنم ۴ سال بعد از این تصمیمم پشیمان نخواهم شد. 



تکمله: به قول علی مطهری: شاید با روحانی به سوییس تبدیل نشویم اما بدون او قطعا ونزوئلا خواهیم شد.