دیروز برای کاری، تست روانشناسی دادم. از این تست‌های شخصیت که مثلا می‌گوید: "در هفته‌ی گذشته به خودکشی فکر کرده‌ام." و جوابش بله و خیر است.
وسط تمام سوال‌های با ربط و بی‌ربطش یک سوال داشت که : "تقریبا تمام کسانی که مرا می‌شناسند من را دوست دارند." 1- بله      2-خیر

یاد دل‌هایی افتادم که شکسته‌ام. یاد بازی‌ها و داستان‌هایی که ناخواسته بازیگرش شده بودم و آخرش فهمیده بودم که من اشتباهی‌ام. یاد بغض‌هایی که به گلوی دیگران انداخته بودم. یاد قلب‌هایی که به درد آورده بودم .  یاد کسی که "حرامزاده" خطابم کرده بود. یاد حرف‌هایی که قطع نخاع کرده بود. یاد نفرین‌هایی که حواله‌ام شده بود. یاد یک شهر ویرانی که پشت سرم جا گذاشته بودم. یاد چشم‌هایی که تیز نگاهم می‌کردند.


جلوی "خیر" را علامت زدم تا حداقل وجدانم را زیر سوال نبرم.
دکتر زیر برگه‌ام نوشت:  "فرد مورد نظر از لحاظ روحی در شرایط نرمال و طبیعی‌ست."

دکتر بی‌دقت بود. کاش خدا هم بی‌دقت باشد.


+تقدیمیه: تقدیم به تمام کسانی که مخاطب این نوشته قرار می‌گیرند.
+اضافه کاری: گاهی دیگران تو رو می بخشن، اما  خودت، خودت رو نمی بخشی.
+از دیگران: اگرچه نزد شما تشنه‌ی سخن بودم/ کسی که حرف دلش را نگفت من بودم... 
(محمدعلی بهمنی )