خانه ی آدم آنجایی ست که بتوانی با خیال راحت هر چقدر که دلت می خواهد سوت بزنی و آواز بخوانی و کسی به تو نگوید : " هیس! بی صدا! "


+تقدیمیه: تقدیم به پدرم که این روزها، روز های آخری ست که من را در خانه تحمل می کند.
+اضافه کاری: "اوصیکم و نفسی بالبکاء عند ازواجکم!" که راز ها در آن نهفته است...
+خود زنی: چرا همه ی اعضای فامیل مُرده بودناشون رو گذاشتن دم تاریخ عقد ما؟