فکر نمی کم آدم روزه داری باشد که با دیدن آب خوردن و ساندویچ گاز زدن دیگران وسط خیابان غش و ضعف کند و آب از دهانش راه بگیرد و به زمین گرم بخورد!

هیچ دلیلی هم ندارد که کسی بخواهد به خاطر من دوساعت دنبال سوراخی بگردد تا بتواند آن جا پناه بگیرد و مثلا آب میوه اش را بخورد.

اگر روزه می گیریم منتی سر کسی نداریم. با حالت  فقیه اندر سفیه هم به کسانی که روزه نمی گیرند نگاه نکنیم. چشم غره هم نرویم. سرمان را بیندازیم پایین و به راه مان ادامه بدهیم.

کسانی هم که رعایت می کنند در واقع لطف می کنند و وظیفه ای در این باره در قبال دیگران ندارند. 


تکلمه: سال های قبل نظرم چیز دیگری بود. فکر می کردم که باید همه به عرف جامعه احترام بگذارند و روزه خواری در ملا عام نقطه ی مقابل شعور اجتماعی ست. اما حالا احساس می کنم کسانی که روزه می گیرند در اقلیت اند. 



+ تقدیمیه : تقدیم به کارکنان خدوم و زحمتکش نیروی انتظامی

+ اضافه کاری : امر به معروف و نهی از منکر؟ شوخی می کنید؟

+ بیش فعالی: اما هنوز معتقدم فوت کردن دود سیگار توی صورت دیگران، ربط مستقیمی به شعور اجتماعی دارد.

+ از دیگران : دانه ی تسبیح، ما را حالتی هرگز نداد/ بعد از این در پای خم، انگور باید دانه کرد (فروغی بسطامی)