ما همه به دنبال تغییریم. دوست داریم از وضعیت فعلی به وضعیتی بهتر هجرت کنیم. در این بین گاهی در بزنگاه های تغییر، دچار تردید می شویم. می ترسیم که تغییر وضعیت فعلی به وضعیت پیش رو، بعد از مدتی پشیمان مان کند. شاید اگر این ترس پشیمان شدن نبود، خیلی از ما تغییر رشته می دادیم، از دانشگاه انصراف می دادیم، موقعیت فعلی شغلی مان را رها می کردیم. به خیلی از رابطه هایمان پایان می دادیم و ...

گاهی اوقات پشیمان شدن از تصمیم، قابل جبران نیست و باید تا همیشه حسرت موقعیت های از دست رفته را با خود داشته باشیم.
اما گاهی هم این تغییرات جبران پذیر است.
نتوانستم با سر و شکل جدید اینجا خو بگیرم. برگشتم به وضعیت قبلی!
"علی کافه چی" برایم عمیق تر از آن بود که بخواهم به راحتی از آن چشم پوشی کنم.


+ تقدیمیه: تقدیم به همه ی رفقا و  دوستان و آشنایانی که هنوز من را "علی کافه چی " صدا می کنند.
+ اضافه کاری: آدرس رو عوض نکردم که همین چند نفری هم که منت میذارن و من رو می خونن به زحمت نیفتن.
+ بیش فعالی: آخیییش! خیالم راحت شد :)